شمشيرهاي ما بر كيست؟

رضا صنعتي

کد خبر: ۹۶۰۵

تاریخ: ۰۴ آذر ۱۳۹۱ - ۱۶:۲۹

- كوفيان «بهترين مردمان» عصر امام حسين (ع) بودند.(1)

- حدود «صد هزار» نفر از «كوفيان»(2)؛ هجده هزار «نامه» به امام حسين (ع) نوشته، او را به كوفه دعوت كرده و به ايشان «وعده‌ي قيام» دادند.

- با وجود «ناصر»؛ «حجت ظاهر» بر امام تمام است.(3)

- «ميليون‌ها» نفر از «ما» دعاي «عهد و ندبه» خوانده، از دوري امام و مولايمان ناله سر داده(4) و آمادگي خويش براي «قيام» را فرياد مي‌كشيم.(5)

- به راستي چه مي‌شد اگر امام ما نيز؛ مأمور به «حجت ظاهر» بود؟(6)

- سهم امام حسين (ع) از «جماعت كوفيان» شمشيرهاشان شد.(7)

- شمشيرهاي «ما» بر كيست؟(8)

پي‌نوشت:

1. از ميان تمام شهرها تنها مردم كوفه حمايت خويش از امام حسين (ع) را اعلام كردند. بسياري از شهداي كربلا نيز كوفي بودند.

2. شهيد مطهري در حماسه حسيني مي‌نويسد: «مردم اين شهر از امام حسين دعوت مي‏كنند. نه يك نفر، نه دو نفر، نه هزار نفر، نه پنج هزار نفر و نه ده هزار نفر بلكه حدود هجده هزار نامه مي‏رسد كه بعضي از نامه‏ها را چند نفر و بعضي ديگر را شايد صد نفر امضا كرده بودند كه در مجموع شايد حدود صدهزار نفر به او نامه نوشته‏اند. (مجموعه آثار، ج 17، چاپ سوم، ص 142)

3. امام علي (ع) در خطبه‌ي شقشقيه مي‌فرمايند: «لَولا حُضورُ الْحاضِرِ وَ قِيامُ الْحُجَّةِ بِوُجودِ النّاصِرِ وَ ما اخَذَ اللَّهُ عَلَى الْعُلَماءِ انْ لايُقارّوا عَلى‏ كِظَّةِ ظالِمٍ وَ لا سَغَبِ مَظْلومٍ لَالْقَيْتُ حَبْلَها عَلى‏ غارِبِها وَ لَسَقَيْتُ اخِرَها بِكَأْسِ اوَّلِها: اگر گرد آمدن مردم نبود، و اگر نبود كه با اعلام نصرت مردم، بر من اتمام حجت شد، و اگر نبود كه خداوند از دانايان پيمان گرفته كه آنجا كه مردم به دو گروه تقسيم مى‏شوند: گروهى پرخور كه از بس خورده‏اند ترش كرده‏اند و گروهى گرسنه و محروم؛ اگر اينها نبود من افسار مركب خلافت را روى شانه‏اش مى ‏انداختم و رهايش مى‌كردم و كارى به كارش نداشتم.» (نهج البلاغه، خطبه چهارم)

4. در دعاي ندبه ناله سر مي‌دهيم: «بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي وَ نَفْسِي لَكَ‏ الْوِقَاءُ وَ الْحِمَى‏... لَيْتَ شِعْرِي أَيْنَ اسْتَقَرَّتْ بِكَ النَّوَى بَلْ أَيُّ أَرْضٍ تُقِلُّكَ‏ أَوْ ثَرَى‏... عَزِيزٌ عَلَيَ‏ أَنْ أَرَى الْخَلْقَ وَ أَنْتَ لَاتُرَى وَ لَاأَسْمَعُ لَكَ حَسِيساً وَ لَانَجْوَى عَزِيزٌ عَلَيَّ أَن تُحِيطَ بِكَ دُونِيَ الْبَلْوَى وَ لَايَنَالَكَ مِنِّي ضَجِيجٌ وَ لَاشَكْوَى‏... إِلَى مَتَى أَحَارُ فِيكَ يَا مَوْلَايَ... عَزِيزٌ عَلَيَّ أَنْ أُجَابَ دُونَكَ وَ أُنَاغَى‏ عَزِيزُ عَلَيَّ أَنْ أَبْكِيَكَ وَ يَخْذُلَكَ الْوَرَى‏... هَلْ إِلَيْكَ يَا ابْنَ أَحْمَدَ سَبِيلٌ فَتُلْقَى‏... مَتَى نُغَادِيكَ وَ نُرَاوِحُكَ‏ فَنقِرَّ عينا مَتَى تَرَانَا وَ نَرَاكَ وَ قَدْ نَشَرْتَ لِوَاءَ النَّصْرِ تُرَى‏... اللَّهُمَّ وَ نَحْنُ عَبِيدُكَ التَّائِقُونَ‏ إِلَى وَلِيِّكَ الْمُذَكِّرِ بِكَ وَ بِنَبِيِّك‏ خَلَقْتَهُ لَنَا عِصْمَةً وَ مَلَاذاً... وَ صِلِ اللَّهُمَّ بَيْنَنَا وَ بَيْنَهُ وُصْلَةً تُؤَدِّي إِلَى مُرَافَقَةِ سَلَفِهِ وَ اجْعَلْنَا مِمَّنْ يَأْخُذُ بِحُجْزَتِهِمْ‏ وَ يَمْكُثُ فِي ظِلِّهِمْ وَ أَعِنَّا عَلَى تَأْدِيَةِ حُقُوقِهِ إِلَيْهِ وَ الِاجْتِهَادِ فِي طَاعَتِهِ وَ اجْتِنَابِ مَعْصِيَتِهِ وَ امْنُنْ عَلَيْنَا بِرِضَاه‏...» (بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج‏99، صص 104-110)

5. در دعاي عهد با خداوند متعال پيمان مي‌بنديم كه: «اللَّهُمَّ إِنِّي أُجَدِّدُ لَهُ فِي صَبِيحَةِ يَوْمِي هَذَا وَ مَا عِشْتُ مِنْ أَيَّامِي عَهْداً وَ عَقْداً وَ بَيْعَةً لَهُ فِي عُنُقِي لَا أَحُولُ عَنْهَا وَ لَا أَزُولُ أَبَداً اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي مِنْ أَنْصَارِهِ وَ أَعْوَانِهِ وَ الذَّابِّينَ عَنْهُ وَ الْمُسَارِعِينَ إِلَيْهِ فِي قَضَاءِ حَوَائِجِهِ وَ الْمُحَامِينَ عَنْهُ وَ السَّابِقِينَ إِلَى إِرَادَتِهِ وَ الْمُسْتَشْهَدِينَ بَيْنَ يَدَيْهِ اللَّهُمَّ إِنْ حَالَ بَيْنِي وَ بَيْنَهُ الْمَوْتُ الَّذِي جَعَلْتَهُ عَلَى عِبَادِكَ حَتْماً مَقْضِيّاً فَأَخْرِجْنِي مِنْ قَبْرِي مُؤْتَزِراً كَفَنِي شَاهِراً سَيْفِي مُجَرِّداً قَنَاتِي مُلَبِّياً دَعْوَةَ الدَّاعِي فِي الْحَاضِرِ وَ الْبَادِي...‏» (بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج‏99، ص111

6. باقي‌مانده‌‌ي خدا بر زمين مأمور به ظاهر نيست.

7. فرزدق به امام حسين (ع) گفت: «قلوب النّاس معك و سيوفهم مع بنى اميّة، والقضاء ينزل من السّماء، واللَّه يفعل ما يشاء: قلب‌هاي مردم با تو و شمشيرهايشان با بني‌اميه است و قضاي الهي از آسمان نازل مي‌شود و خداوند هرآنچه بخواهد انجام خواهد داد.» (نفس المهموم، ص 91)

8. ...

نویسنده: رضا صنعتي