با مردم و قدرت مردم

ر.ع

کد خبر: ۸۳۴۰

تاریخ: ۰۷ اسفند ۱۳۹۰ - ۲۰:۴۴

دنیای امروز، دنیای حاکمیت مردم است. دنیایی که هر چه بیشتر به پیش می رود، بیشتر مردم بی قدرت دیروز را تبدیل به مردمان قدرتمند امروز می سازد. امروز دیگر تصمیم فردی یک نفر برای همه، خوشایند همگان نیست و اراده جمعی همگانی جایگزین اراده مطلق فردی در جوامع گردیده است. گویی همگی به خوبی می دانند که قدرت، متعلق به تک تک افراد در کلیت یک اجتماع انسانی است و این قدرت نه فقط برای یکی که برای همه می بایست مفید واقع شود. دیگر امروز این اندیشه های مردمی پسند و سود دسته جمعی انسان ها است که می تواند راه را به جایی برساند. البته این قاعده، استثناهایی نیز دارد و آن که هنوز نیز گاهی این حیله فریبانه زبان ها می باشد که خود را زبان گویای همه مردم می داند حال آن که در حقیقت آن فقط زبان چرب اندکی فرصت جو می باشد و نه برای همه.

این جای خوشبختی است که اندیشه های مردمی هر روز بیشتر از دیروز می توانند خود را به نتیجه برسانند، چون قدرت به نفع اجتماع انسانی در کلیت افراد در گردش است، لذا سخنان یک گروه انسانی بسیار تاثیرگذارتر از سخن یک فرد می تواند بروز نماید، به بیانی حرف مردم در رسیدن به راهش، شاید به راه بندهایی برخورد نماید، اما عاقبت به مقصد می رسد و قدرت نهایی متعلق به مردم خواهد بود، مردمی که پروردگارشان این قدرت را به اجتماع انسانی شان بخشیده است تا همیشه میزان به سود جمعی پایدار سنجیده شود، نه سود موقتی فردی.

حال که این چنین قدرت به نفع مردم در جریان است، چه خوب است که مردم نیز با هوشیاری آن را بکار بگیرند تا نشود زمانی که این قدرت زایل گردد و نکند که بدست نااهل بیفتد و برای مردم خیری نرساند. البته که این قدرت برای اجرا و بکار گیری نیازمند عامل و مجری می باشد، لذا کسانی مستلزم وکالت و نمایندگی از سوی مردم می باشند تا قدرت مردمی را برای مردم بکار بندند، چه آن که قدرت در شکل مطلوب در دست نمایندگان مردم خواهد بود و غیر آن پراکندگی مجریان قدرت جز هرج و مرج این دنیا و بی بهرگی در آن دنیا ثمری نخواهد داشت. بر این اساس قدرت مردم از طریق نمایندگانشان اعمال می گرددد، همانان که وکیل ملت هم خوانده می شوند.

این وکیلان نیز آن چنان عنان مطلق بدست نیستند که روی گردان از مردم گردند و به ایشان بی اعتنا شوند، بلکه برای ادامه جایگاه وکالتشان، می بایست تائید مردمی را به عنوان ویژگی ضروری و لازم و بایسته و کافی همیشه همراه داشته باشند. این رضایت مردمی همان نتیجه بحث می باشد که بیان شد، قدرت بدست مردم است و این تائید مردم همان قدرتی نهایی مردمی می باشد، که نمایندگان و نامبران وکالت بدنبال آنند.

این اشتیاق کسب مقام نمایندگی برای مردم گاه آن چنان به گرمی می گراید که رقابت را میان افراد بوجود می آورد و بنابراین بدست آوردن وکالت مردمی در میدان مسابقه برای کسب رضایتمندی مردم خواهد بود و هرکه بهتر و نیکوتر مردم را قانع و راضی سازد همان وکیل مردم است. گاهی دیگر اما این رقابت ها خود بلای جان مردم می شود و آن چه قرار بود روزنه ای رو به پیشرفت برای همین مردم بگردد، در آن حال عامل عقب رفت مردم می شود. میدان رقابت میان نامزدان وکالت برای پیشرفت مردم بود، اما رقیبان به جای آن که در مقام نخبگان مردمی اخلاق مداری را به مردمان خود بیاموزند، اینک خود ضد اخلاق را پیشه می نمایند . سرآمدان مردم، که می بایست خود آموزگاران ادب و معرفت باشند در مسیری نا صحیح خود و جماعت پس خود را به هر چه بی اخلاقی در میدان کسب قدرت است می کشانند. از این بدبختی بدتر آن که مردم نیز این چنین می آموزند که برای اهداف خود می توان اخلاق را نیز نادیده انگاشت.

اخلاق میان جویندگان وکالت آن چنان کالایی نایاب می شود که گویی از ابتدا وجود نداشت. در این راه مهم نیست که حقیقت چیست که مهم آن است که کدام سخن و کدام عمل دیگری را بیشتر زشت نما می کند حال چگونه، که باید گفت به هر وسیله. راهی که می بایست از جانب نخبگان جامعه در راه تربیت عموم مردم باشد به راه دیگری افتاده و دشمنی ها و کینه توزی را آموزش می دهد. این راه، راهی نیست که مردم را به جایی رساند، که به واقع ضد توسعه و پیشرفت مردمان یک سرزمین است. در این مسیر نادرست هرچه بیشتر می روند، برگشتن شان نیز دشوارتر خواهد بود و میدان انتخاب نمایندگان جای آن که مدرسه آموزش ادب و معرفت انسانی شود، محل بد آموزی ها خواهد شد. نامبران وکالت برای مردم در عوض آن که از پیشه مبارک خود بگویند، برای حریفانشان، پیشینه ای نامبارک به تصویر می کشند. از خوبی های خود کمتر می گویند و از بدی های دیگران بسیار. این مردم نیز این چنین یاد می گیرند که بجای نگاه در خود بر دیگران دخالت جویند.

آن گاه که بزرگان این گونه تهمت و افترا زنی را کار هر روزه خود می سازند، دیگران نیز به همین طریق عمل خواهند نمود. جای برنامه های سازنده برای مردم، نامزدان از تسویه حساب ها خواهند گفت و انتقام گیری ها. آن که از ما چه کسی بماند و از آن ها چه کسی برود.

آن چنان بازار زشت کاری ها رونق خواهد گرفت که مردم نیز در این میان از خاطر خواهند برد که براستی نیاز اساسی شان چه بوده است؟ مردمان سرگشته در میدان جنگ نامزدان وکالت خود، دیگر از یاد خواهند برد که این گونه رقابتی گذرا خواهد بود و می باید به بعد از آن بیاندیشند. مردم غافل می شوند از آن که بدانند آن چه آنان را به سرانجامی تواند رساند، نه این گونه رفتارهای دون شان بزرگان، که کارایی و عملکرد موثر آنان در آینده در کرسی نمایندگی شان خواهد بود. گرمی دکان شایعه ها، کسادی بازار عمل را به همراه خواهد آورد. پاسخ و رفع شایعه و اتهامات، دیگر فرصتی را برای کار و عمل نخواهد گذاشت و در آخر نیز فرصت هایی که می توانست در چند سال به خدمت بهبود زندگی ها بیانجامد به اتلاف عمر و سرمایه مردم خواهد رسید. آن گاه خواهد بود که اگر مردم به هوش آیند و اطراف خود را نگاهی بیاندازند، حسرت آن را خواهند داشت که بهترآن بود به جای نگاه به دهان حرف ها به دست عمل ها توجه شده بود.

با توجه به همین بیان می باشد که شایسته تر آن است که آنان که جویای وکالت مردم در مجلس شورا می شوند، که البته بخشی از برگزیدگان و بزرگان فکری یک شهر نیز به حساب می آیند و در واقع نخبگان یک جامعه، از کاربست رفتارهای ناپسندیده اتهام زنی و افترا سازی علیه یکدیگر پرهیز کنند تا نکند که فردا مردم نیز همچون آنان و به پیروی از ایشان زشتی رفتار را بیاموزند و راه کج بپیمایند و به جای نگاه به درون خود، از بیرون بر دیگران دخالت و تعدی بجویند، نکند همه به برجسته سازی عیب دیگران عادت کنند، و نکند که یک شهر ماتم زده هزار راه نرفته ی خود شود که از این بلا سنگین تر بر مردمان نباشد، آن گاه عقلانیت گوهر گم شده سوگواران شهر خواهد شد، شهری که هزاران نیاز و کمداشت دارد ولی مردمانش در آن فقط به زشت ساختن همدیگر عادت کرده و خو گرفته اند.

انتظار آن است که به طور کلی بزرگان و مهتران یک جامعه آن چنان رفتار انسانی و معرفت محور را دنبال کنند که الگوی سالم برای مردم عام قرار گیرند، و بویژه نامزدان وکالت شورا نیز با رفتاری تعقلی از برنامه های عملی و شدنی خود برای مردم بگویند و آز آنچه می خواهند و می توانند برای جامعه شان به انجام و سرانجام رسانند، امید آن که اگر این چنین شود، مردم نیز بتوانند انتخابی درخور و شایسته سالار را داشته باشند. مردم اگر خود بخواهند، خوب می دانند که یک انتخاب در هر زمان می تواند سرنوشت همه آنان را دگرگون سازد. دگرگونی که هم می تواند رو بسوی پیشرفت باشد و یا در صورت انتخاب ناشایست عقب رفت و پسرفت زندگی مردم را به همراه داشته باشد.

نویسنده: ر.ع