محمدرضا تركي در دانشكده ادبيات دانشگاه تهران:

اگر پزشكيان زنده مي‌ماند، حتماً از قله‌هاي ادبيات انقلاب اسلامي محسوب مي‌شد

محمدرضا تركي در بخشي از نشست «نسبت شعر انقلاب و شعر گذشته و جهان» يكي از شاعران فقيد و فعال انقلابي دهه 50 به نام «محسن پزشكيان» را معرفي كرد و گفت: تاكنون درباره وی حرفي به ميان نيامده است. اگر زنده مي‌ماند، حتماً از قله‌هاي ادبيات انقلاب اسلامي محسوب مي‌شد.

کد خبر: ۷۸۳۰

تاریخ: ۲۰ آبان ۱۳۹۰ - ۱۸:۰۸

مريم اسدی جعفری: محمدرضا تركي در بخشي از نشست «نسبت شعر انقلاب و شعر گذشته و جهان» يكي از شاعران فقيد و فعال انقلابي دهه 50 به نام «محسن پزشكيان» را معرفي كرد و گفت: تاكنون درباره وی حرفي به ميان نيامده است. اگر زنده مي‌ماند، حتماً از قله‌هاي ادبيات انقلاب اسلامي محسوب مي‌شد.

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا) محمدرضا تركي، عصر ديروز (دهم آبان) و در بخشي از چهارمين و آخرين نشست از سلسله نشست‌هاي «درباره شعر انقلاب اسلامي» با موضوع «نسبت شعر انقلاب و شعر گذشته و جهان» در دانشكده ادبيات و علوم انساني دانشگاه تهران، به معرفي زنده‌ياد «محسن پزشكيان» يكي از شعراي گمنام دوران انقلاب اسلامي پرداخت.

وي ادامه داد: تاكنون درباره پزشكيان، حرف زيادي به ميان نيامده و امروز براي اولين بار در فضاي دانشگاهي معرفي مي‌شود.

تركي به بازگويي زندگينامه اين شاعر فقيد انقلاب پرداخت و گفت: محسن پزشكيان در سال 1326 در كازرون متولد و در سال 1349 دانشجوي رشته زبان و ادبيات فارسي در دانشگاه تهران شد.

او علاوه بر معلمي، نويسنده و نمايشنامه‌نويس هم بود و به خاطر اجراي يك نمايش سياسي در دانشگاه تهران، دستگير و به يك سال زندان محكوم شد.

اين استاد دانشگاه با اشاره به كتاب‌ها و پژوهش‌هاي زنده‌ياد محسن پزشكيان درباره كازرون تاكيد كرد: 6 دفتر شعر از محسن پزشكيان باقي مانده كه هنوز هيچ كدام منتشر نشده‌اند. اولين دفتر شعر او در سال 51 خلق شده، دومين اثرش را در زندان نوشته و آخرين دفتر شعر او در سال 1355 و همزمان با اوج‌گيري انقلاب گردآوري شده است.

تركي از جنبه‌هاي حماسي و مبارزاتي اشعار زنده‌ياد محسن پزشكيان ياد كرد و گفت: او در سال 1358، شعر پيشنهادي خود براي سرود جمهوري اسلامي را ارايه كرد و در نهايت، در حالي كه از ملاقات امام‌خميني (ره) به كازرون بازمي‌گشت، در جاده قم تصادف كرد و دار فاني را وداع گفت.

تركي در پايان گفت: اگر محسن پرشكيان زنده مي‌ماند، حتماً از قله‌هاي ادبيات انقلاب اسلامي محسوب مي‌شد.