محرم كازروني ها در جبهه ها - 4

محرم در جبهه ها

کاظم پدیدار

کد خبر: ۶۴۵۳

تاریخ: ۲۹ بهمن ۱۳۸۹ - ۱۲:۵۸

صدام در 31 شهریور 1359 تهاجم سراسری خود را به میهن عزیز و اسلامی مان آغاز کرد. کاروان عشق و ایثار از کازرون راهی هویزه و سوسنگرد گردید. اولین محرم جنگ را با اولین اعزام سپری کردیم. کربای عاشورا در کربلای سوسنگرد و کربلای سوسنگرد به خون بهترین جوانان این مرز و بوم رنگین شد. چه لبیکی از این آشکارتر که علی اکبرهای ما، نه یک علی اکبر بلکه علی اکبر های زیادی در تاسوعا و عاشورای 59 سوسنگرد از امام زمانشان اذن میدان گرفتند و در یک نبرد نابرابر جان گرانقدر شان را در طبق اخلاص گذاشتند و تقدیم سرور و سالار خود نمودند.

آیا تاریخ به جز صدر اسلام و در قیام آقا امام حسین (ع)(ع) چنین جوانانی را در خود سراغ دارد؟ آیا تاریخ منکر رشادت، شجاعت، شهامت، و فداکاریهای علی اکبرهای ما در کربلای سوسنگرد می تواند باشد؟ خیر علی اکبر پیرویان، یکی از صدها علی اکبرهایی است که در جبهه های حق علیه باطل و در محرم ها و کربلاهای ایران خون خود را نثار لبیک امام و مقتدای خویش نمودند، تا تاریخ به خود ببالد که هنوز لبیک گویانِ حسین زنده اند و تا حیات دارند نخواهند گذاشت که ندای هل من ناصر حسین(ع) بر زمین بماند. آری قیام و قعود جوانان، اعم از کازرونی و غیر کازرونی، چنان حماسه ای در کربلای 59 سوسنگرد آفریدند که مصداق عینی آن را جز در کربلای محرم 61هجری نمی توان یافت و اینها همه از برکت خون حسین، قیام حسین، ایثار حسین و فرهنگ عاشورایی حسین است.

پس از اولین تجربه ما کازرونی ها در محرم و کربلای تاسوعا و عاشورای حسینی در سوسنگرد، محرم ها و عاشوراهای دیگری نیز در جبهه ها درک کردیم. آنانکه لیاقت داشتند در صف انتظار و رسیدن به وصال یار محرم تا محرم لبیک گویان شهد شیرین شهادت را سر می کشیدند و محرم های بعدی را در کنار سرور و مولای خودمی گذراندند و آنانکه چون من عاصیتوفیق درک معشوق را نداشتند باید دل به شفاعت آنان خوش دارند تا شاید فرجی حاصل گردد.

در محرم سال 61 نیز همچون محرم61هجری و به تأسی از سرور و سالار شهیدان حماسه ای دیگر رقم خورد. این بار دشت عباس ،عین خوش، زبیدات عراق جولانگاه مردانی از تبار حسین بود که شرف و مردانگی را از عباس به ارث برده بودند. شهید سردار پدیدار و صدها شهید جوان و نوجوان این مرز و بوم دل را در گرو محرم و عشق را در وفای به آقا اباعبدلله جستجو کردند و در محرم 61 عطا دنیا را به لقایش بخشیدند و نام خود را در طومار ارادتمندان به حسین و اصحاب حسین در محرم ثبت کردند.

اگر از رزمندگان سوال می کردی پاسخ می دادند که همه ایام محرم، همه جبهه ها کربلا و همه ما افتخار می کنیم که جزء نوکران و سرسپردگان خاندان حریم ولایت و ریزه خواران اصحاب مولا و سرورمان آقا حسین باشیم.

در اثبات ارادت رزمندگان به حضرت اباعبدالله و پیوند دفاع مقدس با فرهنگ عاشورایی همین بس که می توان گفت، عمده نام عملیات ها،اعزام ها،محورها،تابلوها،شعارها،نوحه ها و حتی نام یگان های کا مزین بود به نام مبارک اهل بیت و به خصوص سرور و سالار شهیدان.( لشکرهای امام حسین،سیدالشهدا، ثارالله، عاشورا، کربلا و تیپ های محرم، قمر بنی هاشم و ...) پس از محرم 1361 محرم های دیگر ، درگیر جنگ و مبارزه یا نبودیم و یا کمتر بودیم. به همین دلیل اکثر رزمندگان تمایل داشتند ایام محرم را در شهرستانها و در هیئت های خودشان به عزاداری بپردازند. آنانکه می ماندندهمت خود را صرف سیاه پوش کردن چادرها، نمازخانه ها، سنگرها و فضای غبارآلود جبهه در محرم می کردند. در سال های آغازین جنگ دهه اول بیشتر متکی بر انجام مراسم در نمازخانه ها و گاهاً مکان های مقدسی همچون علی بن مهزیار در اهواز، دانیال نبی در شوش، محمد بن موسی الکاظم معروف به سبزقبا در دزفول بود.

در سالهای آخر جنگ در بعضی یگان ها که امکانش وجود داشت دسته های عزاداری در اردوگاه ها به راه می افتادند و از سر صدق و صفا به عزاداری می پرداختند. در این عزاداریها معمولاً مداح از خود رزمندگان بود و امام جماعت اردوگاه برای عزاداران از مصائب کربلا و قیام عاشورا سخن به میان می آوردند. گاهی که شرایط اجازه می داد گردانها در میدان صبحگاه با پرچم و علم و کتلهایی که از قبل مهیا کرده بودند، همانند دسته ها و هیئت های شهری کاروان به راه می انداختند و برادرانی که طبق عرف معمول و همه ساله نذری داشتند، نذری خود را در نهار روز عاشورا با نهار رزمندگان ادغام می کردند. و از فیض برکت نظری هم خود و هم رزمندگان بهره می بردند در پادگان شهید دستغیب کوت عبدالله اهواز و پادگان حضرت ولی عصر (عج) اهواز هم که مقر لشکر 19 فجر و المهدی(عج) بود. رزمندگان در ماه محرم و به خصوص تاسوعا و عاشورا از برپایی مجالس عزای حسینی دریغ نداشتند و همت خود را صرف هر چه بهتر برگزار شدن این مراسم می کردند.

از مداحان معروف و مشهور که حق بزرگی بر گردن ما دارند و با استفاده از سبک و سیاق انقلابی و حسینی و به مناسبت های مختلف عزاداری امام حسین را چه در جبهه ها و چه در پشت جبهه ها گرم نگه می داشتند می توان از برادران حاج اصغر شجاعی،حاج میثم سیروس و حاج علی اسدزاده نام برد. هنوز هم نفس گرم این عاشقان در رثای امام حسین می تپد و امیدواریم که تا جان در بدن دارند همواره این تنور مصیبت آقا امام حسین را گرم و انقلابی نگه دارند.

اگر از نفس کلمه محرم بگذریم باید بگویم که جبهه های ما یک ماه محرم نداشت، 12 ماه محرم داشت،رزمندگان ما هر روز صبح بعد از اقامه نماز صبح، زیارت عاشورای امام حسین می خواندند. در ورزش صبحگاهی خود شعارهای حسینی سر می دادند در صبحگاه سلام بر حسین جزء واجبات مراسم بود. ظهر ها و بعد از نماز جماعت به مناسبت های مختلف در رسای سرور و سالار شهیدان به وعظ و موعظه پرداخته می شد. شبها بعد از نماز مداحی و سینه زنی جزء واجبات جنگ بود. عزاداری و سینه زنی از نمازخانه ها در اردوگاهها گرفته تا نمازخانه های کوچک در خط اول و دوم میادین نبرد.

بدون اغراق می توان گفت که اگر شام ما در جبهه ها قضا می شد، عزاداری رزمندگان تحت هیچ شرایطی قضا نمی شد و همواره همچون شارژری که وظیفه شارژ نیروها را به عهده داشت عمل می کرد.

خواندن سوره واقعه، دعای توسل،دعای کمیل، ادعیه مختلف از اعمالی بودند که قرائت آنها در شارژ روحیه رزمندگان معجزه می کرد.

خلاصه بگوییم، عشق رزمندگان ما، امید رزمندگانما، مأوای رزمندگان ما، امام حسین و حرم با صفایش کربلا بود و این عشق، امید و مأوا در یک ماه محرم خلاصه نمی شد. هشت سال به شوق رسیدن به کربلا و دیدار یک لحظه حرم با صفایش جان ها تقدیم کردیم و هنوز هم شرمنده آن امام همام هستیم که شاید نتوانسته باشیم اخلاص و ارادت خود را همانند اصحابش در کربلا به منحصه ظهور رسانده باشیم. ان شا الله که کوتاهی و قصور ما را در راه اجام وظیفه با بزرگ منشی و کرم خودشان خواهند بخشید و رزمندگان ما را در زمره اصحاب خود در کربلای معلی پذیرفته و محشور خواهند داشت.