م.ح.ر.م

عباس دادوند

کد خبر: ۵۸۳۱

تاریخ: ۲۷ آذر ۱۳۸۹ - ۱۶:۰۶

باز به رحمانیتت قسم می دهم تو را، و باز به پاکی ات فرصتی نو می دهی به من.

رعشه قلبم از عظمت حدیث آن واقعه  تمامی ندارد.

صدای بلند  نفس هایی که اشک، پاره پاره شان کرده است،  وجودم را آتش می زند.

صدای یا «اَخا»... هنوز  از مشرب فرات به سوی دل های خاک گرفته ما حمله می آورد...

کمی دقت کنید،...آری، این همان لشکریان اسلامند که این قافله مظلوم را محاصره کرده اند!!

در آن گرما گرم نبرد، لهیب آتش بود و گلگونی خون...، بدنی بود که گوئی با خونِ  جراحاتش  غسلش داده باشند.

السلام علی المقطوع الوتین1...آری رگ قلبش را زده بودند؛خضابی از خون بسته بود.... و آن لب .... آن دندان... .

تو گوئی کسی که بریدن به اذن اوست، اذن بریدن گلوی خویش را صادر می کند.

جانشین بر حق آدم وادریس  و نوح و صالح و ابراهیم و اسماعیل...،اسحق و یعقوب و موسی و هارون و شعیب و داوود و سلیمان...،ایوب و یونس و عُزَیر و  ذکریا و یحی و عیسی و محمد صلی الله علیه وآله اکنون درسر زمینی است که غرق در بلا است و هماره بوی خون می دهد... .

آری او کسی است که جدش اسماعیل را به ذبحی عظیم فِدای داده اند.

گفته اند که در این سرزمین  بر تن خورشید کفن نمی ماند، و حال تو بگو که چرا ماه نیز بی کفن است؟

اینجا سر های مبارکی را می بینید که هر کدام پی دیگری روان اند و چه اعجابی است که آن سرِ مؤدب هنوز هم، از تواضع در برابر مولایش دست بر نداشته است...نیزه گوشه صورتش را بوسید وسر از پهلو به نیزه رفت، که مبادا بالاتر از مولایش بنشیند... .

زنی که تمام جان های عالم فدای گوشه ای از، حجاب فاطمی اش شود، خیره، به سری  می نگرد که مماتش همه فوق حیات است...

لب ها یی شروع به خواندن می کنند... اَعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَیطَانِ الرَّجیِم،  بِسمِ اللّهِ الرَّحمَنِ الرَّحیِمِ، اَلحَمدَ ِللهِ الَّذِی اَنزَلَ عَلَی عَبدِهِ الکِتابَ وَ لَم یَجعَل َله عِوَجا...2

قلب هاآرام می شوند...گویی ضماد درد است که به گوش می رسد.

ایمانی که که در بیت السیاست وبیت الایمانی چون بیت علی ابن ابی طالب  تربیت شده است اکنون بقای دین را به دوش می کشد.

چشم در چشم فاسد ترین، عدو دین، لارأیتُ الاّ الجَمیِل می خواند و دشمن را به هلاکت می فرستد.

هر کدام تقصیر را به دوش دیگری می اندازند و از اصابت با خطبه های دختر علی فرار می کنند.

کلام زینب روح حماسه را در کالبَد خونین عاشورا  می دمد و این زخم، برای همیشه تازه می ماند.

------------------------------------------------

1.فرازی از زیارت ناحیه مقدسه

2.آیه اول تا سیزدهم از سوره مبارکه کهف که توسط سر بریده امام حسین در بازار صرافان کوفه قرائت شد

نویسنده: عباس دادوند