دشت برم از ما گله مند است

محمودرضا پولادی

کد خبر: ۴۷۰

تاریخ: ۱۱ مهر ۱۳۸۷ - ۱۴:۲۳

بی شک تا قبل از باز گشایی تونل اول جاده جدید عده کمی از همشهریان کازرونی از وجود موهبتی عظیم وگنجی گران بها به نام دشت برم آگاه بودند یا حد اقل اینکه آن را ندیده بودند. دشت برم نیز در آرامش کامل قرن های متمادی بود که دور از هیاهوی دنیای مدرن آسوده بود و تنها به آسمان وخورشید و ماه  ناز می فروخت .غافل از آنکه دیر یا زود باید بساط این غمزه فروشی را برچیند و چشم وگوش به غرش ورفت وآمد  غول های آهنی بسپارد .البته شاید گریزی  نبود ونیست و بالاخره این اشرف مخلوقات است که همه عرش و فرش باید قربانی شوند تا او دمی آسوده باشد و رنجی وتعبی را متحمل نگردد. اصلا موجودات دیگرکه عددی نیستند تا حق حیات و آرامش و لذت بردن از مواهب را داشته باشند پس چه باک از اینکه مثلا پای بر لانه موری بگذاریم و لانه پرنده ایی را خراب کنیم و برسر کمر الاغ و گاو بیچاره تازیانه بکوبیم شاخه درختی را قطع کنیم و آتشی بیفروزیم و ....... بالاخره اشرف مخلوقات بودن هم باید نمود ونمادی داشته باشد .فکر می کنیم اشرف مخلوقات بودن به غرور است ونخوت ویرانگری نه به کرامت و  مهربانی و ترحم و آبادانی تصور می کنیم که ستم کلمه ایی است که فقط در رابطه با دو انسان کاربرد دارد ومابین انسان ودیگر موجودات صادق نیست .

البته مشکل دشت برم فقط از رفت و آمد گاه وبیگاه چند ماشین نیست ومانند هرجای دیگردر دنیای مدرن امروز تخریب بخشی از جنگل ها برای عبور یک جاده یا بزرگ راه امری رایج  ومتداول است و شهر ها و روستا ها باید به نحوی با یکدیگر در ارتباط باشند .اما نقش مردم در این میان چیست ؟ آیا همه اینها دلیل می شود که اگر ساعتی را برای استراحت و تفریح به دامان طبیعت پاک و سخاوتمند رفتیم بی محابا دست به هرعملی بزنیم و به عواقب آن نیز نیندیشیم .آری دوستان دشت برم از ما گله مند است نه به خاطر اینکه شب و نیمه شب و وقت وبی وقت عبور ماشین هایمان آرامشش را برهم زده نه او سخاوتمند تر و بزرگ وارتر از این حرفهاست او میداند که شاید دراین اتومبیل ها بیمارانی باشند که چون در دیارتاریخی وکهن خویش  طبیبی نیافته اند اگر دقایقی دیرتر به مرکز برسند جانشان به خطرمی ا فتد. او  خوب میداند که این رهگذران همانانی هستند که در آرزوی چهل ساله داشتن این چند کیلومتر جاده سوخته اند و ساخته اند  وامروز شادمان از اینند که می توانند  ساعتی زودتر و با خیالی آسوده تر از شلوغی و خطرات راه به مقصد خود برسنداز این روست که دشت برم با رویی گشاده و لبی خندان به روی ما آغوش می گشاید و زیبایی و طراوتش را بدرقه راهمان میکند. ولی ما چه کرده ومی کنیم . آیا پاسخ این همه سخاوت مندی وبخشش باید تازیانه تبر باشد و شلاق آتش ؟ آیا در جواب این همه زیبایی و طراوت باید آشغال باشد و کثافت ؟آیا براستی باید  بخوریم و بخرامیم  ونگاهی هم به پشت سرمان نکنیم که چه به روز طبیعت آورده ایم ؟این است رسم انصاف و مروت ؟پس فرهنگمان کچا رفته ؟ اگر این فرهنگ ماست که باید بنشینیم و به حال خودمان و این فرهنگ گریه کنیم ؟بالاخره باید  فرهنگ سازی از جایی شروع شود اما  چه کسی باید شروع کند ؟جرقه از کجا باید زده شود ؟ مسئولین را چه می شود؟

ادارات دولتی چه کاره اند ؟ چرا ادارات دولتی به هر بهانه ایی حاضرند خر ج های آنچنانی بکنند اما تا به حال کسی آنها را موظف نکرده که هر کدامشان یک تابلو یک متر در یک متر تهیه کنند و روی آن دو خط پیام فرهنگی در رابطه با حفظ محیط زیست بنویسند و در مسیر جاده و در معرض دید عموم فرار دهند ؟ چرااز این همه همایش  یکی را به موضوع دشت برم اختصاص نمی دهیم ؟ چرا چند بروشور تبلیغاتی در این رابطه چاپ نمی کنیم تا در روز های تعطیل که مردم برای گذران اوقات فراغت به دامان طبیعت می روند به دستشان بدهیم ؟مگر گذاشتن چند سطل جمع آوری زباله در مسیر تفرج مردم چقدر هزینه دارد ؟

و بالاخره کوتاه سخن وظیفه ما و شما دوستان وهمکاران وبلاگ نویس کازرونی چیست؟بیائید همه دست بدست یکدیگر داده وقلم هایمان را یک بار هم که شده در راستای اصلاح فرهنگ عمومی در این زمینه بکار گیریم .هدف همه ما از راه اندازی این دهها وبلاگ اعتلاء و شناساندن فرهنگ و تاریخ شهرمان است واین مسئله نیز می تواند  بخشی از موضوعات وبلاگ هایمان باشد . اگر حتی در زمینه ادبی فعالیت می کنیم شعری در این باره بسرائیم  و اگر کار هنری می کنیم عکسی در این ارتباط نمایش دهیم .دیگر عرضی نیست ایام بکامتان باشد و همیشه بهاری و سبز باشید .

منبع: جغرافیای طبیعی کازرون

نویسنده: محمودرضا پولادی