نامه سرگشاده رييس بنياد شهيد و امور ايثارگران به رييس شوراي شهر كازرون

چه شد که عده ای که پایه مسئولیت و آرامش خود را بر استخوان های خرد شده و آمال برباد رفته همان شیر مردان نهاده اند آنچنان سرمست دنیا شده اند که مرهون خون پاک آنها بودن را فراموش کرده و اهل بیت آنها را به فراموشی سپرده اند ؟! و کارشان بدانجا می رسد که نه تنها مشکلاتشان را حل نمی کنند ، بلکه به سنگ اندازی و اشکال تراشی در کارشان می پردازند.

کد خبر: ۴۱۲۱

تاریخ: ۰۷ ارديبهشت ۱۳۸۹ - ۱۱:۵۵

چندي پيش در خبرها از مخالفت  شوراي اسلامي شهر كازرون با نصب تابلويي با مديريت يكي از فرزندان شهداي شهرستان در ميدان شهدا به گوش رسيد كه واكنش فرماندار محترم كازرون در جلسه شواي اداري شهرستان را نيز به همراه داشت . در همين راستا رياست محترم بنياد شهيد و امور ايثارگران نامه اي را خطاب به رييس شوراي شهر كازرون نگاشته و جهت نشر به كازرون نما ارسال نموده اند كه از منظر شما مي گذرد.

كازرون نما آمادگي خود براي انتشار پاسخ يا توضيحات رياست محترم شوراي شهر كازرون را اعلام مي‌كند.

ریاست شورای شهر!

سلام علیکم

آن زمانی که مملکت اسلامی ما مورد هجوم دشمن واقع شد ، ایران دانشگاهی شد به وسعت غیرت و شرف . دانشجویانش نوجوانان و جوانان و پیرمردانی بودند که لباس رزم به تن کرده و به سوی جبهه ها روی آوردند .بدون توقع و هیچ چشم داشتی پا به تمام آمال و آرزوهایشان زدند .

مردانی از سلاله پاک مولایشان علی (ع) که به ندای مرادشان خمینی کبیر لبیک گفته ، تمام هستی خود را رها ، و به سوی جایی شتافتند که جز گلوله پیاپی و خمپاره و بمباران های مداوم و شلیک گوش خراش تانک ها ی دشمن چیز دیگری تقسیم نمی کردند .

چه بسیار دانش آموزان و دانشجویانی که درس را رها و مشق غیرت و شرف را برگزیدند و راهی جبهه های نبرد گردیدند به جای قلم و دفتر و کیف ، کوله پشتی و به جای پوشیدن لباس شهرت ، لباس خاکی بی رنگی را به تن کردند و وجه تمایز رئیس و مهندس و دکتر و استاد و ... را به سربند های یا زهرا و یا مهدی معاوضه کردند . در کنار هر نماد خدائی به دنبال نمود گشتند و با چفیه های بی ریایی شان صورت های بی ادعایشان را پوشاندند . آنجا کسی برای گرفتن امتیاز و آینده و سهمیه و اولویت و ... نیامده بود بلکه آمده بود تا شیرین ترین دارائیش را به عنوان ناقابل ترین کالا به بازار فروش با خدا ببرند . بی ادعا و بی منت.

و چه بسیار عزیزانی که ره صد ساله را یک شبه طی کردند و تا قرب الی ا... بالا رفتند و با امتیاز شهادت فارق التحصیل دانشگاه رضایت حق شدند و در جوارش آرام گرفتند .و عده ای دیگر با تنی مجروح و رنجور و آسیب دیده از تیر و ترکش ضمانت آسایش من و شما ، گوشه عزلت گزیدند . اینان نه یک بار بلکه در هر روز چندین بار شهید می شوند . اینان دست و پا و سلامتیشان را داده اند تا این نظام در اوج افتخار و عزت بماند . آری آنها هر روز می میرند تا شاهد حیات و افتخار میهن اسلامیشان باشند .

چه دوران زیبا و بهشتی منظری بود .

چه خارج از تصور عقلی است که انسانی خانه و زندگی و زن و فرزندان کوچکش را رها کند و برود ! به امید چه کسی ؟! تیر و ترکش و نقص عضو را به جان بخرد برای چه ؟!

کدام وجدان بیدار است که به قضاوت بنشیند که اگر من بودم آیا مانند اینها می شدم و یا نه می ماندم و دو دستی آسایش خود و خانواده ام را می چسبیدم ؟ کجایند وجدانهای بیداری که قضاوت عادلانه کنند .

جناب آقای عسکری نژاد!

چه شد که ما برای رسیدن به خواسته های دنیائی مان و برافراشتن برج ها و زراندوزی هایمان ، به آنها متمسک می شویم ولی در عمل تعهد خود را فراموش کرده و حضور نسلهای آن شیر مردان را نادیده می گیریم.

جناب آقای عسکری نژاد!

نکند حضور نسلهای این ستم سوزان ، برای فرصت طلبان و جیفه خواران دنیا ،و زراندوزان و دون مایگانی که بهای فقر و فلاکت مردم و بی اهمیتی به خون شهدا ، سودای انباشتن جیب و برافراشتن برج ها ، بر ویرانه ها و کوخ های مستضعفین دارند ،گزنده و سوزنده و غیر قابل تحمل است .

بدانید که شهدا با ادبیات منفعت طلبان و سوداگران و شیفته گان متاع قلیل دنیا و به قول مولی علی (ع)" و تکالیهم علی جیفه مریحه و ما الدنیا دنیه " و آنهائی که به خاطر پر کردن انبان خود با حرص و ولع چونان شتری که گرفتار جوع است و با حرص و ولع مبادرت به نشخوار بیت المال می کنند نسبیت و سنخیتی نیست و در آینده نه چندان دور خون این شهدا دامن آنان خواهد گرفت .

چه سخت است که به این زودی فراموش کنیم فرمان پیر مراد و بنیان گذار نهضت و عزت کشورمان را که فرمود: خانواده شهدا چشم و چراغ این ملتند .

به کجا رسیده ایم که خاموش شدن این چراغ ها و کور شدن آن چشم ها را بیشتر می پسندیم ؟! مگر همین پیر فرزانه نفرمود :هرچه انقلاب اسلامی دارد از برکت مجاهدت شهدا و ایثار گران است ؟!

مگر همکاران حضرتعالی به این زودی فراموش کردند پیام قاطع حضرت امام را که فرمودند :"اگر معلوم شود که کسانی در بعضی از ادارات و وزارتخانه ها برای اجرای امور شهدا و خانواده آنان اشکالتراشی می کنند بعنوان ضد انقلاب باید مورد تعقیب قرار گیرند "آیا اینگونه کارشکنیها مصداق ضد انقلاب نیست ؟! به سنگ اندازان بگوئید اگر در جامعه ای که شما براحتی می توانید با سکه های زر انبان خود را انباشته تر سازید و برج ها ی خود را شیک تر ، و بدون هیچ خط و تهدیدی در کمال سلامت به حیات خود ادامه بدهید مرهون خون پاک شهدا و ایثارایثار گران عزیز است .

بدانید آنچه در نظام و مبانی تفکرات جامعه اسلامی ما جای دارد اهمیت و پای بندی واقعی به خون شهدا و حفظ حرمت بازماندگان آنهاست . آن هم در عمل نه در ژست و قیافه گرفتن های انتخاباتی . اهمیت به خون شهدا و حفظ حرمت بازماندگان ستم کشیده آنها جوهره حاکمیت و مبنای مشروعیت نظام حکومتی ماست .

چقدر دل را می آزارد این نوع نگرش ها و بی توجهی ها . آیا بین کسی که هنوز پس از گذشت سالها ترکش های کینه دشمن در بدنش لانه کرده و خواب و آسایش را از او و خانواده اش گرفته اند و یا آزاده ای که تا آخر عمر اثرات شکنجه های روحی و جسمی آرامش و آسایش را از او سلب و مجبور ند دو سوم عمرشان را با عصا و ویلچر و قرص های آرام بخش بگذرانند ، و یا پدر و مادر و یا زن و فرزند شهیدی که بار فراق و هزاران مشکل بی پناهی را سالها صبورانه به دوش کشیده اند با کسانی که در زمان دفاع آسایش خود را بر حفظ نظام تر جیح دادندتفاوتی نیست ؟!

چرا باید مشکلات نور چشمی ها با پا در میانی و لاپوشی ها حل شود ولی جانباز و یا فرزند شهیدی که بخواهد برای زیبایی شهر و اشتغال خود با هزینه های شخصی و طی روند قانونی اقدام به راه اندازی یک سایت فرهنگی کند ، باید با این همه سنگ اندازی ، بی مهری و دلسردی روبرو شود تا آنجا که وقتی آن مادر شهید برای دفاع از حق فرزندش مجبور به مراجعه به شورای شما شود ، آنچنان سرد و با بی توجهی با وی برخورد شود تا از غصه این بی حرمتی بیمار و دق مرگ شود ؟! راستی آیا همکاران جنابعالی می دانند که این اعمال را در پیشگاه الهی باید پاسخ دهند ؟! کجاست آن وجدان بیدار و اهلی که پاسخ دهد چرا انجام یک کار جزئی هشت ماه دوندگی ، هشت ماه معطلی ، هشت ماه توهین شنیدن و سرانجام به دق کردن مادر شهید بیانجامد ؟!

آقای عسکری نژاد!

چه شده که شوراحتی تصمیم خودرا که کتباً ابلاغ شده قبول ندارد؟ چه زیباست تاچندصباحی که به پایان مدیریت تان مانده باحسن نیت به موضوع ایثارگران بپردازید وبا توهمات خودساخته وبراساس غرض ورزی تعدادی افرادبی اطلاع تصمیم نگیرید شهدابرای دنیا نرفتند تا خانواده شان به خفتی تن دهند .آنان برای احیای حق وعدالت رفتند وخانواده یشان نیز برای تحقق آن آرمان ازهیچ کوششی دریغ نمی کنند.

برادرگرامی!

آیاوقت آن نرسیده که باخانه تکانی تفکرات بسته ومنجمد آن عده ای که برای گره گشایی این قشرعزیز اشکال تراشی می کنند و به رسالت انقلابی ووجدانی خود عمل نمی کنندپایان دهید؟

آیاآن شورا رسیدگی وانجام عادلانه امورخانواده شهدا وایثارگران رااز وظایف خاص خود نمی داند؟نگذارید که مردم بااین اعمال به بی تعهدی شورایقین پیداکنند.وظیفه شما به عنوان مسئول این است که یا شمااین دندان های لق راپرکنید ویا مردم آنها را... . بدانید که نه ایثارگران سزاواراین بازیها هستند ونه انقلاب تحمل این بی تدبیری ها وکارشکنی ها را دارد.چرابایدکاربه جایی برسدکه اگریک ایثارگر ویاوابسته شهید بخواهد کارش زودانجام شود ودرپیچ وخم ادارات گم نشود ، بایدوابستگی اش راوایثارش راکتمان کند.شمارابه خدامگر شهداوایثارگران چه خیانتی به نظام کرده اندکه خانواده هایشان باید به این یقین برسند که نه تنها امتیازی برای انجام سریع کارشان نمی شود بلکه بایدجوابگوی حرکت گذشته آنان نیزباشند؟ مگرآسایش امروزمن وشما مدیون همان دربدری آنها نیست؟ آیااین اعمال زبان شماتت نااهلان نیست که امام (ره) چقدرتوصیه فرمودند که نگذارید که انقلاب به دست نااهلان بیفتد؟! این وراثت ها،این هوای همدیگرداشتن ها،این چشم روی هم گذاشتن ها،این موقعیت سنجیدن هاومصلحت طلبی ها تاکی؟!! تاکجا؟!

ما معتقدیم دراین جامعه اسلامی وعدالت محوری کسانی بایداز بهترین مواهب اجتماعی استفاده کنند که درمواقع خاص وحساس بهترین وبیشترین خدمت را به جامعه ارائه کرده اند.چه موهبتی بالاتر از چشم؟چه نعمتی بالاتر ازدست،پا؟ چه لذتی بالاتراز راه رفتن وانجام امورات شخصی بوسیله خودانسان؟ چه چیزی شیرین تراز دستهای گرم محبت یک پدر،یک لبخندفرزندویاهمسرچه؟!!! براستی کدامیک ازاین معترضین حاضرند به خاطر دیگران نه دو چشم ، یک چشم خود را بدهند ؟نه تمام دست و پا بلکه چند انگشت دست خود را بدهند؟

کدامشان حاضرند زن و فرزندشان را به امان خدا رها کنند و نگران مشکلات و آینده شان نباشند . کدامیک حاضرید به خاطر مردم نگاه کودکتان را در حسرت یک نگاه پدرانه بگذارید؟!

صدای تق تق عصای یک جانباز ، صدای جیر جیر ویلچر های یک قطع نخائی یک هشدار است . صدای سرفه های یک جانباز شیمیائی یک اذان است که شما را به سوی خیر العمل فرا می خواند . چرا نمی خواهیم باور کنیم که اشکی که در گوشه چشم فرزند شهید می نشیند ، و یا بغضی که در گلوی مادر پیر و دلشکسته ای گره می خورد تلنگر آغاز یک محاکمه الهی است یک بیدار باش است یک هشدار است . چرا تذکرات نماینده ولی فقیه در استان و امام جمعه محترم شهرستان و پیگیریهای دلسوزانه فرماندار گرانقدر باید نادیده شود و بعضاً به جرم حمایت از آرمانهای حضرت امام مورد اهانت قرار گیرند چرا باید شورا کاری کند که به خاطر عملکرد غلط شورا اشک فرماندار محترم جناب آقای مهندس صالح پور جاری شود؟!

به خود آیید و درنگ کنید و این حدیث امام علی را به خاطر بیاورید که نه زندگی آنقدر شیرین است و نه مرگ آنقدر ترسناک که انسان بخواهد به خاطر آن شرفش را به دیگران بفروشد .

در این مدت این بنیاد بنا به توصیه امام جمعه محترم و فرماندار عزیز کار شکنی های شما را با صبر و متانت تحمل کرد و عدم رسیدگی و تعهد شما را نسبت به انجام امور ایثارگران نادیده گرفت . اما اینک به جنابعالی و بقیه اعضا توصیه می شود در صورتی که اگر در کارتان برای رسیدگی به امور ایثارگران محلی نداریدلا اقل به انجام مراحل قانون بازگردید .

احمد رضازاده

رئیس بنیاد شهید وامور ایثارگران