ارتقاء ورزش کازرون؛ چرا و چگونه؟

کد خبر: ۴۰۱۸

تاریخ: ۲۵ اسفند ۱۳۸۸ - ۰۰:۲۴

ورزش همیشه به عنوان یکی از مقوله هایی مطرح بوده که هم جنبه فرهنگی داشته و هم جنبه تقویت قوای جسمانی، از این منظر ورزش را می توان در قالب سه تقسیم بندی عمده " پهلوانی، قهرمانی و همگانی " قرار دارد.

کازرون از دیرباز جزو یکی از مناطقی بوده که در آن ورزش پهلوانی و به طور خاص زورخانه وجود داشته است. علاوه بر این در چهل سال قبل از این، پس از شیراز این کازرون بوده است که دارای یک استادیوم ورزشی بوده ، این موارد حاکی از اهمیت ویژه ورزش درمیان کازرونی ها است.

اما با این همه امروز همه چیز" گل و بلبل" نیست و ورزشکاران از محرومیت ها و مشکلات عمده ای رنج می برند. این مشکلات را که بعضا می توانند ورزش را تحت تأثیر قرار دهند اینگونه می توان برشمرد و برای آن راهکارهایی پیشنهاد داد.

اول: ضعف شدید بنیه مالی باشگاه ها را می توان عمده ترین و حتی اصلی ترین معضل در ورزش دانست که اپیدمی آن رو به گسترش است، بعضی از باشگاهها که قابلیت استعداد یابی و پرورش آن را دارند اکنون به دلیل عدم وجود اسپانسرهای قوی مالی رو به تعطیلی گذارده اند و یا دست کم بی رونق شده اند، قطعا با صدور بخشنامه و یا دستورالعمل و همچنین با کارهای ظاهری نمی توان انتظار داشت که بخش صنعتی ضعیف حامی ورزش و ورزشکاران باشد، بدیهی است که در این مورد باید پایه و اساس که همان " رونق اقتصادی و گسترش صنایع بزرگ" است مستحکم شود. اگر بستر مناسب برای سرمایه گذاری در صنایع بزرگ وجود داشته باشد می توان انتظار داشت که این صنایع روی ورزش حرفه ای نیز سرمایه گذاری کنند، کافی است به لیگ برتر فوتبال ایران نگاهی بیاندازیم در موارد عمده ای باشگاه هایی موفق بوده اند که از یک اسپانسر قوی صنعتی برخوردار بوده اند مانند ذوب آهن و سپاهان اصفهان.

دوم: کمبود فضاهای ورزشی و امکانات و همچنین عدم برگزاری مسابقات در سطح عالی یکی دیگر از مشکلات است. البته این مورد بیشتر در مورد بیشتر در مناطق کوچکتر و یا در بخش ورزش بانوان به چشم می خورد. ورزش و توجه به آن نباید تنها محدود به مرکز شهرستان باشد بلکه نگاه به ورزش باید همه جانبه باشد ، بعضا استعدادهای موجود در مناطق و بخش ها به دلیل عدم وجود امکانات شناسایی نمی شوند. اداره تربیت بدنی می بایست با توزیع مناسب امکانات ورزشی و گسترش فضاهای ورزشی زمینه لازم را برای اقبال عمومی به ورزش فراهم سازد.

در برخی موارد دیگر ورزشکاران ناچارند که برای ادامه دادن رشته های خاص ورزشی به مرکز شهرستان مراجعه کنند در این موارد نیز قبلا باید سیستم حمل و نقل عمومی گسترش یافته باشد تا ورزشکاران برای رفت و آمد دچار زحمت نشوند.

در همین حال تنها گسترش فضاهای ورزشی نباید ملاک باشد بلکه امکانات و فضاهای ورزشی نیازمند نگهداری هستند تا از عمر مفید آن ها استفاده بهینه شود، بدیهی است عدم توجه مناسب به امکانات و فضاهای ورزشی آنها را خیلی زود مستهلک می کند.

سوم: ورزش همیشه به عنوان یک فرصت مثبت برای بهبود سلامت جسمی و روانی جامعه مطرح بوده است. مشخص است که با گسترش ورزش همگانی و پهلوانی و توجه ویژه به ورزش قهرمانی هم شهری پراز انسانهایی سالم از نظر جسمی خواهیم داشت و هم معضلات و آسیب های اجتماعی روندی نزولی خواهد یافت.

حمایت از ورزش و ورزشکار نهایتا سبب ارتقاء و بهبود شاخص های سلامت می شود. در همین حال برای حمایت از ورزشکار نباید به گونه ای عمل کرد که سبب دلسردی شود.

به عنوان نمونه برای پرداخت تحصیلات ورزشی نباید متقاضیان را در یک فرایند بوروکراسی رها کرد.

چهارم: ورزش مدارس به دلیل نقش پایه ای که دارند باید مورد توجه خاص قرار گیرد. در ورزش مدارس است که باید استعداد هر فردی در زمینه رشته های مختلف ورزشی شناسایی شود. با این حال هم اکنون زنگ ورزش بعضی مدارس با فلسفه وجودی اش فاصله گرفته و به زنگ تفریح تبدیل شده است، اما واقعیت این است که همان قدر که مثلا کلاس ریاضی اهمیت دارد کلاس ورزش نیز باید اهمیت داشته باشد.

پنجم: ورزش نیز مانند سایر رشته ها هر روز توسعه می یابد، مربیان ورزش نیز بر همین مبنا باید دانش خود را از ورزش به روز کنند، در این باره برگزاری کلاسهای مربیگری می تواند تأثیر مثبت داشته باشد.

ششم: نخبگان و پیشکسوتان ورزش نباید مورد بی مهری قرار گیرند. این نخبگان و پیشکسوتان هستند که می توانند نسل فعلی را با تجربیات خویش آشنا کنند، آشکار است که تلفیق دانش و آگاهی روز در کنار تجربیات نخبگان می تواند تأثیر بهتری داشته باشد.

هفتم: مردم ایران و به تبع آن کازرونی ها از رژیم های غذایی خاصی برخوردارند که نتیجه آن افزایش وزن است، گسترش ورزش همگانی با توجه به رژیم های غذایی ما ایرانی ها لازم و ضروری است، برای گسترش ورزش همگانی هم باید فرهنگ سازی کرد و هم باید امکانات ورزشی رایگان را گسترش داد.

هشتم: کسانی که ورزش قهرمانی را به طور حرفه ای دنبال می کنند نباید دغدغه معیشت داشته باشند.هم مربیان و هم ورزشکاران حرفه ای باید از سطح مناسب معیشتی برخوردار باشند تا بتوانند موفقیت کسب کنند. تأسیس باشگاه های خصوصی قدرتمند و جذب اسپانسرهای قوی و همچنین تأسیس " تعاونی مسکن ورزشکاران" می تواند گام بلندی در این باره باشد.

نویسنده: عليرضا دهقان