شاخ مار

كاظم دهقانيان ‌فرد

کد خبر: ۳۲۶۷

تاریخ: ۰۵ آذر ۱۳۸۸ - ۲۰:۴۰

پدر خدا بيامرزم تعريف مي كرد: كه پدرم يعني پدر بزرگ اين جانب مي خواست يك بالاخانه- آن چه امروز طبقه ي دوم مي گويند- روي پنج دريمان بسازد كه بتواند آن را اجاره بدهد، هر كار مي كرد نمي شد. هر وقت پول داشت، بنّا نبود، هر وقت بنّا بود، پول خرج شده بود و هر وقت هر دو بود، كارخانه ي گچي خراب بود و هر وقت هر سه بود، آب نبود يا سقا مريض بود، خلاصه همان قضيه ي قير و قيف. تا بنده ي خدا به رحمت ايزدي پيوست و اين آرزو به من به ارث رسيد .

من هم هر وقت مي خواستم بالاخانه را بسازم همين مشكلات پدر جلوم سبز مي شد. تا اين كه عاقل مردي آمد و گفت : فلاني اين خانه ي شما شاخ مار توش شكسته بايد پيش دعانويس بروي، من هم رفتم و آميرزا محمد كاظم دعا نويس آوردم. آن بنده ي خدا هم گشت و گشت تا در يكي از درزهاي ستون پنجم پنج دري، يك شاخ كوچك شكسته به بلندي يك بند انگشت پيدا كرد . آن را در جيبش گذاشت و دعايي روي يك كاغذ به اندازه ي يك انگشت نوشت و آن را در صندوقچه اي به اندازه ي يك بند انگشت گذاشت و زير ستون پنجم پنج دري خاك نمود .

از فردا، هم پول آمد، هم بنا آمد، سقا آب آورد و گچ و سنگ هم خود به خود آمد و ما بالاخانه را ساختيم و آن را به اجاره داديم.

مدت هاست كه فكر مي كنم كه چرا تونل بناف قبل از انقلاب نيمه كار باقي ماند . آيا آن ها هم بدون كارشناسي نصفش را سوراخ كردند و بعد پشيمان شدند؟ يا پولشان ته كشيد، يا توجيه اقتصادي نداشت و يا همان دويست متر شيب جلو كارشان گرفت؟ نمي دانم. چون يكي از آگاهان سياسي آن موقع هم مي گفت، به خاطر شيب زيادش بوده . والله اعلم بحقايق الامور.

اين تونل بيچاره ماند و شد آغل احشام چوپانان تا سال هاي 85 ، 84 - اگر اشتباه نكنم - كه دكتر محمد صادقي آمد و خواست مثل محور شيراز – كازرون، كاري بكند كارستان . و رفت و اين اژدهاي خفته يعني تونل بناف را بيدار كرد . البته مي گويند بعضي از نمايندگان هم قبلاً چند لگد به پهلويش زده بودند اما حسابي بيدار نشده بود . شركتي آمد به نام استراتوس و قرارداد و تبليغ و بگير و ببند و كلي پول هزينه شد و يك دفعه كارشناسان آمدند و گفتند اين تونل دويست متر شيب دارد و نمي شود.

اعتراض بالا گرفت و بالا گرفت مخصوصاً مسؤولان شهر زير بار نرفتند و سياسي اش كردند . وزارت راه هم به جاي تونل قول يك كمربندي بلند بالاي پت و پهن داد . دلمان خوش شد كه حالا كه تونل نداريم، يك كمربندي خوب داريم .

اين هم گذشت تا اوايل هشتاد و هفت، كه دوباره جناب تونل كه داشت خواب مي رفت بيدار شد و بعضي از مسؤولان سياسي گفتند كه هر طور شده سوراخش مي كنيم. بي خود دويست متر شيب دارد مگر دست خودش است . اما مدتي گذشت و سوراخ نشد، به هر حال تا به حال چندين بار خواسته اند كلنگش به زمين بزنند- اگر چه يك بار خورده بود - اما كلنگ ظاهراً گم شده است، 500 متر تغيير مسيرش دادند باز هم كلنگش به زمين زده 88 نشد.

دو پنجشنبه قبل از 8 /8/88 خواستند كلنگش به زمين بزنند باز هم نشد، روز 8/8/88 خواستند به زمين بزنند باز هم نشد. دوشنبه‌ي بعد از 8/8/88 هم خواستند بزنند باز هم نشد! چند روز پيش يكي از دوستان گفت : من فكر مي كنم توي اين تونل شاخ مار شكسته .

ياد بالاخانه مان افتادم كه حالا اجاره است. با هم سراغ آميرزا محمد كاظم دعانويس رفتيم، گفتند : اي بابا مدتي است مرده، خدا او را رحمت كند . خيلي فكر كردم تا اين كه به ياد پنج دري قديميمان افتادم . يعني همان خانه ي پدري . به هر زور و زحمتي بود رفتم و زير ستون پنجم آن عمارت كند و كاو كرديم و به يك جعبه‌ي كوچولوي فلزي رسيديم آن را بيرون آورديم و با خوشحالي راه افتاديم به طرف تونل بناف .

در راه دوستم با اصرار صندوقچه را باز كرد و آن دعاي كذايي را بيرون آورد و خواند فكر مي كنيد چي نوشته بود . نوشته بود: اللهم اعطاكم، عقلاً و تدبيراً و تصميماً و الصدق بالنية .

خلاصه آن را برديم و چون تونل، ستون نداشت در سوراخ پنجم آن تونل دفنش كرديم؛ و خوشحال آمديم . اما آگاهان دعانويس مي گويند فايده اي ندارد. چون آن دعا را باز كرده ايد و خوانده ايد. در ضمن شاخ مار هم پيدا نكرد ه‌اي.

حالا شما بگوييد. چه مي‌شود؟

منبع: هفته نامه سلمان، 19 آبان 1388