خداحافظ غنیمت اژدری

کد خبر: ۱۸۲۳۴

تاریخ: ۲۶ دی ۱۳۹۸ - ۰۷:۴۶

روزنامه اعتماد: بیست و نهم بهمن ماه ۱۳۹۶ هواپیمای یاسوج که سقوط کرد، هادی فهیمی هم در دنا جا ماند. آن سال مهندس هوشنگ ضیایی پیشکسوت محیط زیست ایران به همراه ناهید همسر هادی و گروه زیادی از فعالان حیات وحش خودشان را به پادنا رسانده بودند. ناهید می نوشت هادی همان بالاست، او می داند چطور در این آب و هوا جانش را برای او و دیگران زنده نگه دارد. هیچ کس جرات نداشت تسلیت بگوید، حتی وقتی کلمه ای درباره مرگ گفت، دیگران توبیخش می کردند و می گفتند هادی زنده است، هادی الان از قله در حال پایین آمدن است تا به ناهید برسد. هفته ای گذشت و سهم ناهید از همسرش تنها حلقه ای بود که روزی آن را به نشانه زندگی مشترک در دست کرده بود. همین چند وقت پیش که ناهید را در حاشیه همایش بیماری های حیات وحش در سالن پردیسان دیدم، موهایش همه سفید شده بود. در این مدت او برای حفاظت از خرس سیاه و محیط زیست کم تلاش نکرده و کم بین تهران و کرمان نرفته و نیامده.

غنیمت هم امروز از میان ما رفت، غنیمت اژدری سال ها بود که از شیراز به تهران آمده و برای حقوق عشایر و تنوع زیستی فعالیت می کرد و امروز هر فعلی که درباره اش به کار می رود، مربوط به گذشته است. او یکی از مسافران پرواز اوکراین بود و هنوز از تهران اندکی دور نشده بود که به زمین نشست. هرکسی اگر یک بار به سازمان محیط زیست گذرش افتاده باشد، ردی از غنیمت را در آنجا می بیند. اولین بار غنیمت را در موسسه سنستا دیدم، نقشه هایی که جامعه محلی از قلمروهای عرفی شان کشیده بودند را نشان مان می داد. برای دکتر تقی فرور، غنیمت یکدانه اش بود. نمی شد جایی تقی فرور باشد و ردی از غنیمت نباشد، از همین رو بود که سال های اول ورودش به تهران، مانند دخترش در خانه تقی و کاترین زندگی می کرد، با آنها می رفت و می آمد و در سفرها همراه شان بود. تقی فرور که در میگون آرام گرفت، غنیمت از خاک جدا نمی شد، من و کاترین در گوشه دیگری ایستاده بودیم و می دیدیم چطور شاگردان تقی فرور کنار خاکش نشستند و مویه می کنند. غنیمت یکی از همان ها بود که مویه اش قطع نمی شد و از دکتر می خواست بلند شود. با این همه قرار بود کار ادامه پیدا کند و همه خودشان را جمع و جور کنند. غنیمت هم در راه حفاظت از تنوع زیستی ایران مدام در سفر بود، در پرونده آشوراده همراه سازمان های مردم نهاد و در کنفرانس های بین المللی نماینده ای از سازمان های مردم نهاد ایران. خودش قشقایی بود و می دانست زندگی ایل به قلمرو وابسته است، از این رو مدام به دنبال قلمرو عرفی شان می گشت، آن را با ریش سفیدان و گیس سفیدان می کشید و در ادارات دولتی مدام از حقوق آنها می گفت...

پرواز تهران- کی یف که بلند شد لابد غنیمت نگاهی به آن بیرون انداخته، کمربند را بسته و در صندلی اش آرام گرفته ، به چه چیز فکر می کرده ، به جلسه ای که قرار بوده در آن شرکت کند، یا خانواده اش در شیراز، یا دکتر و کاترین و سایر دوستانش در سنستا. آیا توانسته لحظه ای چشم به هم بگذارد یا نه! آن لحظه محتوم که می دانسته در حال سقوط است به چه فکر می کرده. آیا فریاد کشیده یا همین طور آرام بی هیچ صدایی به زمین برخورد کرده و تمام شده! تصویرهای هواپیما هیچ چیزی از غنیمت نشان نمی دهد.

به سنستا که بروم دیگر کسی نیست بگویم کی به آن خانه قدیمی دعوتم می کنی و او بگوید بارها گفته ام و نیامده ای. غنیمت رفته و باز نمی گردد، بگویم راهش ادامه دارد چیزی از غم نبودنش کم نمی کند، بی شک محیط زیست و جامعه بومی و عشایری ایران سرمایه ای را از دست داده و عزادارش خواهد بود.

نویسنده: فاطمه باباخانی