میراث ایران؛ کازرون

کد خبر: ۱۷۹۹۰

تاریخ: ۱۳ فروردين ۱۳۹۸ - ۰۰:۱۴

امروز (9 فروردین ماه 98) بر طبق تکلیف و روال هرساله، به همراه باشگاه کوهنوردی آزادگان کازرون، عازم غار شاپور شدیم.

در مورد غار صحبتی نیست؛ الا اینکه ضرورت دارد به صورت مکرر به یکدیگر یادآور شویم که آثار تاریخی، خصوصا غار و تندیس شکوهمند شاپور ساسانی برای کازرون و برای ایران یک قطب بزرگ فرهنگی، پژوهشی، تفریحی و از همه مهم تر یک قطب باستانی غنی و در بردارنده ی هزاران هزار پیام کوچک و بزرگ برای ما و اهل جهان است.

بگذریم!

بعداز یک صعود حدود یک ساعته وارد تالار اول غار شاپور شدیم. اغلب افراد حاضر در فضای باشکوه غار یا مشغول عکس گرفتن بودند و یا حواسشان به بساط صبحانه بود!! البته در این بین، معدود افرادی هم حضور داشتند که با تمام وجود به آثار، نظر و تعمق کرده و معلوم بود که میدانستند کجای این دنیا قدم گذاشته اند و دنبال چه هستند!!

این متن را نوشتم تا به اینجای مطلب برسم!

در گوشه و کنار تالار اول برای "نیم رو" و آماده کردن چای، آتش به پا بود و شعله ها و دودها مستمرا می‌پیچیدند و زبانه می‌کشیدند و به دیواره ها و سقف غار شاپور ساسانی می خوردند! مثل خیلی جاهای دیگر... .

کنار دوتا پیرمردِ مو سفید نشستم!  یک دایره ی بزرگ ذغال قرمز جلویشان بود! یکی از آنها را می شناختم! در جریانات اخیر انتزاع بخش هایی از شهرستان کازرون، گریبان پاره می کرد که جان می دهیم ولی نمی گذاریم تنگ چوگانمان را از ما بگیرند! البته می دانیم که در جریان رودخانه ی بزرگ مطالبات برحق و عالمانه ی اجتماعی اکثریت مغروق بود و خوش بینیم که جو زده هایی مثل ایشان غالبا در اقلیت بوده و هستند!! به هر روی سلام و علیک کردم و با کسب اجازه کنارشان نشستم! گفتم پدرجان، می دانید که دود و شعله های این آتش چه خساراتی به این میراث ارزشمند وارد می کنند؟ پرسیدم، مگر ما چند غارشاپور در دنیا داریم؟!!

آن پدر گرامیِ جاهل بعد از چند پوزخند محقرِ تمسخر آمیز فرمودند که ما هر ماه چند بار به اینجا سر می‌زنیم و از شاپور اجازه گرفته ایم که اینجا آتش روشن کنیم! در نوع خود، جواب دندان شکنی به نظر می آمد!

البته ماجرا به این ختم نمی‌شد و در کنار دوسه شعله ی آتش دیگری که در دهانه و تالار ورودی غار روشن بودند، متوجه شدم که چند نفر هموطن دیگر هم با ژست غارشناسی و به اصطلاح کاربلدی، با مشعل های شعله دار و دودزا تا عمق غار رهسپار شده اند و البته هیچ کس هم حواسش به این مصائب نیست، حتی مامور یگان حفاظت میراث فرهنگی حاضر در محل!!! هم شهرستانی ها و هموطنان عزیز، فکر می کنم که متوجه منظورم شده باشید... .

نکته ی آخِر:

آتش جهالت و توانستن برای دانستن، اما نخواستن، از هر آتشی سوزنده تراست.... .

لطفا مسوولین و مردم پیگیر ماجرای آتش در میراث باشند.

* دوستدار محیط زیست

نویسنده: پیمان خوبکار*