در باب دو پاره شدن شهرستان کازرون

کد خبر: ۱۷۲۲۵

تاریخ: ۱۴ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۵:۰۶

متاسفانه اخبار واصله در خصوص دو پاره شدن شهرستان کازرون و حواشی آن موجب شد تا بنده نیز وظیفه خود را در قالب ذکر چند نکته ادا نمایم ان شاء الله که  خیر و منفعت مردم شهرستان را به دنبال داشته باشد.

بنا بر مفاد ماده 7 قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری " شهرستان واحدي از تقسيمات كشوري است با محدوده جغرافيايي معين كه از به هم پيوستن چند بخش همجوار كه از نظر عوامل طبيعي، اجتماعي، اقتصادي، سياسي و فرهنگي واحد متناسب و همگني را به وجود آورده‌اند.

تبصره 1 - حداقل جمعيت شهرستان با در نظر گرفتن وضع پراكندگي و اقليمي كشور به دو درجه تراكمي به شرح زير تقسيم مي‌شود.

الف – تراكم زياد 120000 نفر.

ب – تراكم 80000 نفر.

تبصره 2 - در نقاط كم تراكم، دورافتاده‌، مرزي، جزايري و كويري با توجه به كليه شرايط اقليمي، سياسي، اقتصادي و اجتماعي تا حداقل 50 هزارنفر با تصويب هيأت وزيران و در موارد استثنائي با تصويب مجلس شوراي اسلامي مي‌تواند كمتر از 50 هزار نفر باشد.

تبصره 3 - مركز شهرستان يكي از شهرهاي همان شهرستان است كه مناسب‌ترين كانون طبيعي، فرهنگي، اقتصادي، سياسي و اجتماعي آن محدوده شناخته مي‌شود.

تفسیر این قانون به نظر آن قدر سخت نیست که نماینده محترم بنا به یک سوء تفاهم پیگیر جداسازی بخش کوهمره و نودان از شهرستان کازرون شده باشند و توجه به درج کلمات کلیدی  هم چون پيوستن چند بخش همجوار در متن این ماده ی قانونی همه چیز را به روشنی توضیح می دهد و امکان شهرستان شدن بخش کوهمره و نودان به جز با جدا شدن بخشهایی از شهرستان کازرون میسر نخواهد بود و این موضوع فرصت اخذ فرمانداری ویژه را برای همیشه ساقط خواهد نمود .

صراحتاً عرض می کنم که استفاده از فرصت تغییر و تحولات کابینه دولت برای کسب نتایج و منافع فردی و منطقه ای ، کاری صحیح و اخلاقی نیست .

اتفاقی که قبلا هم منشاء حرکات عجولانه و غیر موثر بوده است .

نماینده محترم شهرستان کازرون !

نکته ای که در اینجا مغفول مانده آن است که تبدیل شدن بخش های چنارشاهیجان و کهمره و نودان به شهرستان پایان مشکلات آن نخواهد بود و در خوش بینانه ترین حالت ، شهر جدید کوه چنار بعد از ده ها سال تازه به جایی خواهد رسید که اکنون شهر کازرون به عنوان مرکز شهرستان قرار دارد .

عدم وجود امکانات درمانی ، آموزشی و از همه مهمتر بودجه ای مکفی که هر روز حادثه ی نا خوشایندی را رقم می زند . در این میان عجیب تر آنکه کسی که با رای مردم همین شهرستان انتخاب شده است اکنون تیشه ی تفرقه را به ریشه ی این شهرستان می زند .

شهرستانی که تجربه جدایی برخی شهرها را از پیش داشته است .

سوالی که ابتدا در اذهان مردم متبادر می شود، آن که چرا از میان تمامی بخشها ، کهمره و نودان حائز این شرایط شده است و به لحاظ قانونی تقاوتها در چیست ؟

و دیگر آنکه اگر هدف عزیزان خدمت هست (کما اینکه باید باشد ) چرا این اهم در کل شهرستان حادث نمیشود .

مدتهاست که مردم این شهرستان چشم به دستان عزیزان دارند اما دریغ از آنچه که می بایست بشود .

این اتفاق ناخوشایند تا آنجا پیش رفته که تلاشها فقط در جهت عکس رشد این شهرستان می باشد و مردم نجیب کازرون را هر روز با استرسی تازه مواجه می کند  .

امروز احداث راه آهن کازرون به دلیل همان نگاه های منطقه ای از حرکت باز ایستاده و تنها بیمارستان تامین اجتماعی شهر نیمه کاره رها شده است ، تونل محرم به دلیل عدم وجود نقدینگی و برخی کارشکنی ها تعطیل شده و امید به احیاء دریاچه پریشان به دلیل تغییر برخی مشخصات فنی سد نرگسی از میان رفته است .

و سوال اینکه پیکر نحیف این شهرستان تحمل چند ضربه ی دیگر را خواهد داشت ؟

در مثالی بارز و نشانه ای از همان رویکردهای فردی ، محله ای و منطقه ای به تصویب پتروشیمی نودان می توان اشاره کرد حال آنکه آبی برای مصرف در آن دشت وجود نداشت و اگر هم می داشت ساخت یک پتروشیمی آلاینده با تولیداتی همچون اوره و آمونیاک ، محیط زیست منطقه ی کهمره و نودان را به کل از میان می برد  .

باید توجه داشت که امروزه هنگامه ی انجام موضوعات غیر کارشناسی و غیر واقعی به سر رسیده است و امیدوار کردن مردم کهمره و نودان به چیزی که حتی به سودشان نیست ، خردمندانه نخواهد بود .

امروز اتحاد این شهرستان از هر چیز مهمتر است و نشانه رفتن احساسات و غیرت مرمان این دیار نتیجه ی خوبی در بر نخواهد داشت .

کهمره و نودان امروز نیازمند یک نگاه فنی ، کارشناسی و اصولی است تا بتوان از تمام ظرفیت های آن به خوبی استفاده کرد و بی شک راه این مقصد از تخریب شهرستان نخواهد گذشت .

در پایان از مطالب زیبای تمامی نخبگان شهر ، دوست عزیزم جناب دکتر دشمن زیاری و سخنان حکیمانه امام جمعه محترم شهرستان کازرون در همین خصوص تشکر میکنم .

انشاالله با حفظ این همبستگی شاهد روزهای بهتر و درخشان تر  در شهرستانمان باشیم

نویسنده: رضا بهادران