كشكول بيكاري (3)

خلع نيش

کد خبر: ۱۷۱۵

تاریخ: ۲۹ دی ۱۳۸۷ - ۱۹:۳۶

در روزگار صباوت و كودكي و در اوقات بيكاري و تفريح و تفنّن، در علف‌زار و چمن‌زار و زمين‌ها و تپه‌هاي حوالي كوچه و خانه به گشت و گذاروشيطنت‌هاي بچه‌گانه سپري مي‌كرديم. از جمله كارهاي به ظاهر خطرناك دوران بچگي، در بهار و تابستون،  دويدن به دنبال زنبورهاي درشت و سرخ رنگ معروف به گُنج(زنبور گاوي) بود! كه آن‌ها را شكار مي‌كرديم و توسط تيغ درختان و اجسام نوك تيز ديگر، نيش زنبورها را از انتهاي بدنشان بيرون آورده و به قول امروزي‌ها، خلع نيش‌شان مي‌كرديم! و با تخليه‌ي محتويات نيش از عقبه‌ي بدنه‌ي زنبورها، تكه كاغذي به شكل فتيله‌هايي كوچك مي‌پيچانديم و در دُم زنبورها فرو مي‌برديم و سپس آن‌ها را رها مي‌كرديم تا پرواز كند. با رصد كردن پرواز زنبورها در هوا، از كارهاي بچه گانه‌ي خود لذت مي‌برديم البته آن زمان از انجمن‌هاي دفاع از حقوق حيوانات خبري نبود كه بازي‌هاي كودكانه‌ي ما را محكوم كنند و يا اگر چنين سازمان‌هايي فعال بودند چون گُنج‌ها از نوع نژاد آمريكايي، اروپايي و اسرائيلي نبودند در دستور كار سازمان مذكور قرار نداشت!!! باري بابت چنين كارهاي بازيگوشانه تبعات و خسارات و تاوان‌هايي نيز پرداخت مي‌كرديم!

از تنبيه و داد و قال دكان‌دارهاي محل و پد رو مادر و بزرگ‌ترها كه بگذريم بدترين تاوان اين نيش‌ بازي‌ها، نيش خوردن از زنبورها بود فاجعه زماني خودنمايي مي‌كرد كه در تپه‌ها سراغ لانه‌ي زنبورها (سولاخ گُنج) مي‌رفتيم و با فرو بردن چوغ در سولاخ، آن‌هارا به ترك لانه مجبور مي‌كرديم! چشمتان روز بد نبيند! زنبورهاي عاصي و عصباني با رزم آيشي جانانه به سر و صورت و گردن و دست و پاي ما هجوم مي‌بردند و نيش بارانمان مي‌كردند و زهر كينه‌ي خود رابه  بدنمان تزريق مي‌كردند! بالاخره دست و صورت و گردن پف آلود و دردناك را براي پدر و مادر سوغات مي‌آورديم!! والدينمان علاوه بر درمان والتيام بخشيدن به درد و نيش زنبورها، يا كُچه و كنايه‌هايي ما را تنبيه مي‌كردند و ضرب‌المثل معروف زير رادرگوش مان نجوا مي‌كردند:

مگه نگفتم انگشت تو سوراخ گُنج(زنبور) كردن دردسر داره؟!!

البته در اين ايام كهولت معني حرف بزرگ‌ترها و ضرب‌المثل شون را خوب درك مي‌كنيم و مي‌فهميم!!!

نویسنده: علي‌اكبر فرشته حكمت